۱۲ روز التهاب

علی اناری

جمعه 11 بهمن

قهوه‌ای پوش‌ها

از همین ابتدای جشنواره معلوم است که دوستان و زحمت‌کشان بنیاد سینمایی فارابی و معاونت سینمایی ارشاد همه عزم خود را جزم کرده‌اند تا جشنواره بیست و هفتم به بهترین شکل ممکن برگزار شود. حداقل در سینمای رسانه‌ها یعنی سینما فلسطین که همه چیز بر وفق مراد است. از جلوی در ورودی سینما گرفته تا سرویس‌های بهداشتی طبقه سوم همه چیز تحت کنترل شدید یک عده جوان با لباس‌های فرم قهوه‌ای رنگ است که اجازه نمی‌دهند احدی بدون کارت‌های صادر شده از سوی روابط عمومی فارابی در سینما تردد کنند. قهوه‌ای پوش‌ها بد جوری آدم را به یاد اعضای گارد آهنی در سری فیلم‌های کمیسر مولدوان می‌اندازند. بعد از تماشای فیلم هر شب تنهایی جناب صدرعاملی به اصرار بعضی از دوستان راهی مراسم افتتاحیه شدیم. الحق‌و‌الانصاف که لقب بهترین افتتاحیه همه ادوار جشنواره فقط و فقط زیبنده این دوره است. اتفاقات بامزه و عجیب و غریب مراسم امسال کسالت همه افتتاحیه‌های قبلی را از یادمان برد. از اجرای گوتیک محمدرضا فروتن بگیرید تا فرو افتادن ناگهانی پرده نمایش سالن و پاره شدن آن که شدیدا موجب انبساط خاطر جمعیت حاضر در سالن شد. این وسط فقط دل‌مان برای مجید برزگر کارگردان مراسم سوخت که همه زحماتش برای اجرای بی‌نقص مراسم بر باد رفت.