گشت و گذاري در پشت صحنه فيلم «وقتي همه خوابيم» ساخته بهرام بيضايي

ما با حسرت سرخوش‌تريم

از صندلی معاونت تا كرسی وزارت

آن ذره نخستین

اگرچه امسال خبری از کنسرت علیزاده در تهران نیست اما انتشار آلبوم «آن و آن» می تواند غیبت او را جبران کند. غیبتی که البته بی دلیل نیست و نشان از آن دارد که این این آهنگساز در تدارک کارهای جدید است. اگر پارسال به کنسرت علیزاده و گروه هم آوایان آمدید و از بخش اول اجرا لذت بردید حتما از آلبوم آن و آن هم لذت خواهید برد. بخش اول کنسرت علیزاده به بداهه نوازی اختصاص داشت که یک ساعت طول کشید و شنوندگان بسیاری را غرق در نوای دل انگیز تار علیزاده کرد. کمتر تکنوازی، دونوازی و بداهه نوازی در موسیقی ایران است که شنونده عادی و ناآشنا با موسیقی ایرانی را هم به سمت خود جذب کند و ساز علیزاده این خاصیت را دارد...

فریدون جیرانی  از سریال مرگ تدریجی یک رویا می گوید

هنوز زود است

فکر می کنم هنوز برای صحبت کردن کلی درباره مجموعه زود است. باید چند قسمت دیگر پخش شود تا از مقدمه، معرفی آدم ها و روابط بگذریم که ساختار کلی کار مشخص می شود. با روشن شدن ساختار کلی کار صحبت کردن راحت تر می شود چرا که خواننده آن وقت بیشتر منظور مصاحبه شونده را خواهد فهمید. الان فقط می شود مثل پیش تولید کار به مسائلی پرداخت که کار بر آن بنا شده است:

1- این اولین کار تلویزیونی من است.

2- این اولین کاری است که فیلمنامه آن را کس دیگری نوشته است.

3- این اولین کار من است که متکی به فیلمنامه نوشته شده با حداقل تغییر ساخته شده است.

4- همه بازیگران این مجموعه اولین بار است که با من کار می کنند.

5- این اولین مجموعه تلویزیونی ایرانی است که به طریق تقسیم پرده ساخته شده است.

6- این اولین کار تلویزیونی است که رضا شیروانی و بهرام دهقانی تدوین کرده اند.

7- این اولین مجموعه تلویزیونی است که علیرضا محمودی نوشته است.

8- این اولین کار بازیگری سامیه لک بازیگر نقش مارال عظیمی است بدون سابقه در تئاتر و سینما.

9- این اولین مجموعه تلویزیونی ایران است که آن چه گذشت ندارد.

10- این اولین مجموعه تلویزیونی ایرانی است که آن چه گذشت آن با تیتراژ قاطی شده است.  

یادداشت ستاره اسکندری

پنهان و آشکار

نام جیرانی برایم کافی بود تا دوست داشته باشم در "مرگ تدریجی یک رویا" حضور داشته باشم. بعد از اینکه پیشنهاد از طرف فریدون جیرانی به من داده شد، فیلم نامه را خواندم. تا قبل از این چهره من در تلویزیون با سریال "نرگس" ثبت شده بود، یک زن مهربان و آرام.این بار اما زنی را دیدم تماماً متفاوت با نرگس. یعنی قرار است نقش زنی الکی را بازی کنم.فکر کردم باید خیلی جذاب باشد، همانطور که برای هر بازیگری جذاب است که نقش ها متفاوت را بازی کند. من از تئاتر آمده ام. تئاتر باعث شده بود که توانایی هایم را در نقش های متفاوت را لااقل برای خودم بسنجم. حالا این فرصت در تلویزیون هم نصیب من شده بود. پس نباید درنگ می کردم. ترس از انتخاب را با امید کم کردم. امیدواری به این که مخاطب به من حق بدهد اگر استعدادی دارم بتوانم تجربه های مختلفی کنم. اگر زنی مهربان بودم و پذیرفته شدم اینبار زنی الکی و نامتعادل را ایفا کنم و باز مخاطب من را بپذیرد...

حسن محمودی: دریک بررسی ساده و دم دستی به نظر می رسد در سال های اخیر، این تنها نویسندگان جوان هستند که با کتاب های داستانی شان در محافل ادبی و رسانه ها حضور دارند و گویی نویسندگان نسل های قبلی که برخی از آن ها صاحب آثار درخشان داستان نویسی ما در سه دهه اخیر هستند، چشمه خلاقیت شان خشک شده است.

 نیم نگاهی  به برندگان جوایز، صفحات ادبی نشریات، بحث ها و نشست های محافل ادبی به صاحب یک نگاه از راه رسیده و بی خبر از همه جا، بیانگر این مسئله خواهد بود که نسل جدید داستان نویسی ما به سرعت برق و باد از نسل های در قید حیات قبل از خود پیشي گرفته است.

آیا واقعا این برداشت منطبق با واقعیت است یا بیانگر اتفاق ناخوشایند دیگری است که خبر از فاجعه یی جبران ناپذیر در روند ادبیات داستانی ایرانی دارد؟...